Aanvaarding en het opnieuw uitvinden van plezier.

Het boek hersenstormen, de ziekte van Parkinson en de raadselen van het brein, las ik een paar weken terug. De schrijver van het boek heeft Parkinson en beschreef zijn weg naar aanvaarding en het opnieuw uitvinden van plezier in zijn leven.

Hij schrijft in zijn boek:

“De ziel is waar de hoop leeft, niet de naïeve hoop dat ik als door een wonder weer mijn oude zelf zal worden, maar de hoop dat morgen en overmorgen nog steeds dagen kunnen zijn waaruit ik iets van plezier en betekenis kan putten.

En vanuit die hoop wordt het optimistische idee geboren dat ik, zelfs met ernstige beperkingen, nog steeds een leven heb.”

Hij heeft het niet over de hoop die kan leiden tot wanhoop, omdat er niks veranderd. Maar hoop waarbij je je gedachten een positieve wending laat nemen om plezier te kunnen herkennen.
Als je je hart blijft openstellen om plezier en geluk te kunnen herkennen en ervaren, dan vergt dat enorme moed en kracht.

Ik vind dat enorm inspirerend en brengt me ook terug in de realiteit. Mijn realiteit is dat mijn lijf en geest gezond zijn en dat ik me wel eens druk maak om dingen. Dingen die er voor mij op dat moment toe doen. Ze doen er alleen toe, omdat mijn basis goed is. Ik heb in mijn naaste familie meegemaakt hoe het is om niet gezond te zijn. Je enige wens die overblijft is dat je gezond wordt. De rest doet er niet toe, is zand, zand wat door je vingers glipt.

Als ik een klein beetje kan bijdragen aan het optimistische idee dat iemand meer plezier kan putten uit de volgende dag, dan ben ik dankbaar.

Ik wens je moed en plezier! Leef vanuit je hart.

Daphne