Gisterochtend sprak ik een bevriende klant over een feestelijke bijeenkomst van afgelopen zaterdag,
althans dat had het moeten zijn.
Hij voelde zich zo verdrietig en ongelukkig…
na zijn verhaal voelde ik dat zo met hem mee.

Denk je in,
Iedereen kent het gevoel van tegenslag,
sommige mensen hebben echt zware tegenslag,
hoe dan ook, de enige weg in mijn beleving,
is doorgaan,
je raapt jezelf bij elkaar
en werkt keihard om wat van je leven te maken.

en in zijn geval,
werd het harde werken beloond
met een nominering voor een prijs,
super gaaf,
kriebels in je buik,
erkenning voor je harde werken
een feest waar je eregast bent,
bij de gedachte eraan al een geslaagde dag,
omdat hij samen met zijn vriendin in het zonnetje werd gezet,

Dit liep anders,
er was geen rekening gehouden
met het feit dat hij in een rolstoel zit,
waardoor hij niet het podium op kon….(serieus?!)
kan gebeuren,
fouten maken is menselijk.
Het gaat erom wat daarna gebeurt,
en in dit geval niet is gebeurd.

Als je als rolstoeler wordt uitgenodigd,
mag je er vanuit gaan,
vind ik,
dat de organisatie ook wil dat je er bent,
dat je je welkom voelt.
En als je dan komt en er is geen rekening met je gehouden,
en je wordt als buitenbeentje weggezet naast het podium,
waar iedereen is
je kan niet op de groepsfoto (wederom, serieus ?!!! dit kan niet!!)

PATS, blije bubbel klapte keihard kapot in zijn gezicht,

je voelt je zo alleen en verdrietig, zo mens onwaardig,
weggeschoven, alsof je niet deel uitmaakt van het geheel,
niet gezien en erkend wordt als mens.
nog te zacht uitgedrukt, maar vloeken is niet mijn stijl,
ik denk dat je mijn punt wel begrijpt.

Iets waar hij al dagelijks mee te maken krijgt in de maatschappij,
Dat er gebouwen zijn waar hij niet in kan,
dat mensen zijn vriendin aanspreken en niet hem.

En nu hetzelfde ervoer op een plek waar hij dacht welkom te zijn,
dat maakte hem, maar ook mij, erg verdrietig,

Ik kan me zo goed verplaatsen in hem,
het gaat niet om de rolstoel,
het gaat om je als mens gezien en welkom voelen.
Het is namelijk heel makkelijk
om iemand niet welkom te laten voelen,
maar net zo makkelijk
om iemand zich wel welkom te laten voelen,
kleine moeite,immens effect.

Kleine suggestie van oplossingen,
die zo, plop, in mijn hoofd schieten.

Had een paar conciërges bij elkaar geroepen
en om hem op dat podium te tillen,
Had een plank gezocht om hem naar boven te rijden,
of had ff een plank gehaald bij een bouwmarkt,
Had de hele groep naar beneden gehaald
om samen met hem te zijn
Had iets gedaan,
had de wil getoond om echt te willen helpen…
waardoor hij voelde dat hij deel uitmaakte van het geheel.

Niet super ingewikkeld, toch?

Ik ga er altijd vanuit dat mensen
uit beste bedoelingen handelen,
dat gegeven excuses oprecht zijn,
dat neemt alleen niet het effect van handelen weg,
Het enige wat helpt, nu het al gebeurd is,
is erkennen en inzien
en het de volgende keer anders doen.
ik hoop dat het zo werkt.

Met dappere groet,

Daphne

 

 

 

 

Elke laatste zaterdag van de maand is er een open atelier. Meer weten? Kijk in de agenda. wees welkom! Sluiten

Share This

Share this post with your friends!